In de oecumenische vesper in het kader van internationale vrouwendag op zondag 13 maart het werk ‘Of Bodies, Armor and Cages’ van Shakuntala Kulkarni (Bombay) centraal. Haar sculpturen, ‘harnassen’ van riet, beschermen de vrouwelijke hoofdpersoon en roepen haar godin-achtige gestalte op. Tegelijk, en dat maakt het werk ook spanningsvol, wordt zij erdoor gevangen gehouden.

In haar bijdrage aan deze vesper deelde dr. Anne-Claire Mulder (universitair docent vrouwen- en genderstudies aan de Protestantse Universiteit) met ons haar gedachten over ‘Of Bodies, Armor and Cages’ in relatie tot menselijke waardigheid: “Ze botsen in mijn hoofd: de woorden die we zongen en hoorden, de beelden die we zagen. Ik zong een lied van verlangen en een lied dat eindigt in wanhoop. Ik hoorde een loflied van een minnaar op de schoonheid van zijn geliefde en zag beelden van vrouwen die bekleed werden met bijzondere gewaden, die de kracht en de waardigheid van de draagsters onderstreepten. En tegelijkertijd zag ik hoe diezelfde gewaden de schoonheid van een vrouw bedekten, waardoor ze iets kregen van een kooi waarin zij werd opgesloten.” 
De teksten die klonken uit Hooglied en Jesaja lieten zien hoe kwetsbaar mensen zijn en hoe nodig het ook vandaag is om elkaar hoog te houden.
De performance van Shakuntala Kulkarni ‘of bodies, armour and cages’ die zondag werd vertoond is hier via YouTube te bekijken, en de overweging van Anne-Claire kun je hier lezen. Meer over het werk van Shakuntala Kulkarni kun je hier vinden.